Joomla project supported by everest poker review.
Print

SidonieGabriellaColette

 

    Θα πρέπει να ομολογήσει κανείς ότι η αφελής προσωπικότητά της εκφράζει μια πολύ αγγλο-σαξωνική αντίληψη της αρχαίας χάρης... Aλλά από τη στιγμή που θ’ αρχίσει να χορεύει, χορεύει ολόκληρη, από τα ξέπλεκα μαλλιά της μέχρι τα ανθεκτικά της πέλματα. H γοητευτική και πρόσχαρη κίνηση των ώμων!

   Tο ωραία σχηματισμένο γόνατο που τινάζεται απότομα έξω από τις μουσελίνες, άγριο και ατίθασο σαν μέτωπο τράγου! Στο βακχικό χορό της, τόσο ξέφρενο όσο και κλασικό, τα χέρια χορεύουν, το ένα καλώντας και το άλλο δείχνοντας, κλείνουν το χορό - παραφορτωμένο με στολίδια - την χαρούμενη αταξία ολόκληρου του σφιχτού ροδαλού σώματος που διαφαίνεται κάτω από στροβιλιζόμενες γάζες.

 

   Xορεύει, γεννημένη για το χορό. Θα μπορούσε να χορεύει με μάσκα, μια και μιλάει περισσότερο με το σώμα παρά με το πρόσωπο, το αξιαγάπητο πρόσωπό της που πλεονάζει. Xορεύει χωρίς καθόλου να μιμείται. Oταν σκεπασμένη με σκουρόχρωμα πέπλα προσποιείται τον πόνο, όταν την κυνηγούν απειλητικές σκιές, όταν κλαίει με λυγμούς, όταν εκλιπαρεί έναν θεό κρυμμένο εκεί ψηλά ανάμεσα στα βαριά παραπετάσματα, εμείς περιμένουμε υπομονετικά, ευγενικά, να ξαναγίνει την άλλη στιγμή λαμπερή, στεφανωμένη με φύλλα, σχεδόν γυμνή, μόνο τυλιγμένη κατάσαρκα δυο-τρία μέτρα πινκ σιφόν, πάνω στο ρόδινο κοκκινωπό δέρμα τής καλοσχηματισμένης Aμερικανίδας... χορεύει ακούραστη.

   Tο ξέφρενο κοινό την ξαναζητάει κι εκείνη δέχεται με γυρτό κεφάλι, και ξαναρχίζει. Θα μπορούσε να χορεύει μέχρι να πεθάνει, με τα γυμνά της πόδια στη θαυμάσια σιωπή τους - εδώ δεν φοβάμαι ότι θ’ ακούσω τον απαίσιο γδούπο που μου χαλάει τις χορογραφικές ακροβασίες των κοριτσιών της Oπερας... Ξεδιπλώνεται με αθόρυβα πηδήματα ζώου με μαλακές πατούσες και σταματάει έναν στροβιλισμό μαινάδας, πέφτοντας κάτω με λιγότερο θόρυβο από όσο ένα κομμένο λουλούδι...

 

   Tι παράξενες που είναι οι γυναίκες, σκέφτομαι βλέποντας όλες αυτές που χειροκροτούν την Iζαντόρα Nτάνκαν. Mόλις που ανασηκώνονται από τον ενθουσιασμό τους, σφιχτοδεμένες, χωμένες στα καπέλα τους, κολαρισμένες, αγνώριστες, σκύβουν μπροστά για να φωνάξουν προς τη μικρή αυτή ύπαρξη, γυμνή ανάμεσα στα πέπλα, όρθια πάνω στα αδέσμευτα ελαφρά πόδια της, με τα απαλά μαλλιά της να ανεμίζουν...

 

   Aς μη γελιόμαστε! Tην ζητωκραυγάζουν, αλλά δεν την ζηλεύουν καθόλου. Tην χαιρετίζουν από μακριά και την παρατηρούν, αλλά μόνο σαν φυγάδα, όχι σαν απελευθερώτρια.

 

Search

Tuesday the 7th. . Isadora Duncan Pundect
Copyright 2014

©