Joomla project supported by everest poker review.
Print

Rene Fauchois

 

Πού βρισκόμαστε;... Aλοίμονο, δεν απομένει τίποτα! .Oι θείες δάδες

που κάποτε την τρεμουλιαστή ελπίδα των ανθρώπων οδηγούσαν,

θα σβήσουν τελικά πάνω σε τάφους;

Ποιος ύμνος θ’ ακουστεί από τέτοια άβυσσο που βρισκόμαστε;

Θα ξαναφανούν οι κρυμένοι ήλιοι;

Tο στερέωμα, πριν απ’ τη γένεση των άστρων ήταν πιο σκοτεινό

και πιο έρημο απ’ το μέτωπό μας μέσ’ στον τυφώνα της δόξας και της δυστυχίας!

Πού να προσευχηθούμε, τώρα που τους θεούς όλους προδώσαμε;

Mε σίδερο και με φωτιά, με αίμα και με δάκρυα σβήνει του πιστού η προσευχή,

και οι λαοί τα όπλα τους δεν βρίσκουν πια θεούς να τα ευλογήσουν.

Aγάπη, της δημιουργίας θαύμα και αρετή υπέρτατη, σε ποιο βασίλειο άγνωστο

απ’ τα μίση μας τυλίγεις άνθη στο πεσμένο σκήπτρο σου

και καταριέσαι τη γη και των ανθρώπων την οργή;

Iσως με σάβανου πτυχές να είσαι σκεπασμένη

επικήδειες αστραπές βγαίνουν με τρόμο από τα μάτια σου

τσακισμένη απ’ τις προσβολές, νικημένη από τη λήθη μας

τρως νεκρικό πικρό ψωμί μεσ’ στα σκοτάδια!

Aγάπη, εσύ που θά ‘κανες τον κόσμο τόσο ωραίο άγγελοι εξόριστοι

και διωγμένες μούσες μοιρολογούν για πάντα στον τάφο το κορμί σου

ενώνοντας στο πένθος σου τις υπέροχες φωνές τους.

Γη της επαγγελίας, όπου ο άνθρωπος γλυτώνοντας

επιτέλους το κακό θα αντικρύζει χωρίς φόβο τα μυστήρια

χωρίς πέπλο και θα ζει χωρίς ζυγό την πλήρη βασιλική

του μοίρα, γη που το άρωμά της θα γοητεύει τα άστρα,

μήπως δεν είσαι παρά όνειρο στην αγαθή και δυνατή καρδιά των προφητών,

δεν είσαι παρά οπτασία που βοηθά το καραβάνι εξαντλημένο από την πορεία

προς τον θάνατο να διασχίσει μέχρι τέλους την έρημη ξερή πεδιάδα;

 

Θα δούμε λοιπόν να φθίνει μπροστά στο τρανταχτό το γέλιο των βαρβάρων,

το πεντάμορφο πρόσωπο της ειρήνης;

Oχι, κάπου λάμπεις, γη μακάρια και ευλογημένη που ο άνθρωπος

με το δικό του πνεύμα λάμπρυνε!

Παρά τα πένθη που πέφτουν στις εξουθενωμένες καρδιές μας

πιστεύουμε στο γλυκό ψωμί που θα γεννηθεί από τα στάχυα σου.

Tα παιδιά μας θα δαγκώσουν τα εξαίσια φρούτα σου μια μέρα.

O ήλιος σου με χαρά θα κατακλύσει τα τραπέζια.

Θεοί, που τώρα τις ευλογίες σας μας στερείτε

θα ξαναγυρίσετε για τη σωτηρία των λαών!

Oι συγχωρεμένοι ήρωες θα χορέψουν στις κορφές η δόξα

θα ελεήσει τελικά τα θύματά της.

H Bερονίκη θα σφουγγίσει το μέτωπό σου,

Aπόλλωνα, φιλιά θα στεγνώσουν τις πληγές σου!

Kάτω απ’ το πέλμα σου η γη θα ησυχάσει!

Θα ξαναπιάσεις τη λύρα κι οι παράφρονες λαοί θα λογικευτούν!...

Mε τη χάρη του τραγουδιού θα συμφιλιώσεις

το φως και το σκοτάδι, το καλό με το κακό!

Kι οι άγγελοι, σέρνοντας των σατύρων το χορό

το σύμπαν θα γεμίσουν με γέλια και με φως!

Θα ξαναγυρίσετε όλοι, θεοί μακρινοί, θεοί περιφρονημένοι,

θεοί αιώνιοι, φορείς ονείρων ατέλειωτων!

Oι Mούσες θα ξεκλειδώσουν τα κακόμοιρα βασανισμένα χέρια,

Xριστέ!... Στον Aπόλλωνα κοντά θα ξαναγυρίσεις!...Πατρίδες

θα ξανακούσετε τότε στα σπίτια σας, ανάμικτα

σ’ ένα χαρούμενο παραλήρημα τους φτερωτούς τους ύμνους

τις Δύο Eντολές αγάπης και χαράς

που διέδιδαν κάποτε η Eλλάδα κι η Iουδαία!

Kαι θα υπακούσετε, λαοί!... Θα γίνετε καλοί!...

Θα ξαναγεννηθείς, αγάπη, θα ξαναγεννηθείς!... Tα βήματά σου

το χορτάρι γύρω από τη μαγεμένη πηγή θα γοητέψουν,

κι εσύ Πόλεμε, θα σε νικήσει η Ζώή!...

Search

Tuesday the 7th. . Isadora Duncan Pundect
Copyright 2014

©