Joomla project supported by everest poker review.

1

Auguste Rodin

 

Η Ιζαντόρα Ντάνκαν, έφτασε μεχρι τη γλυπτική, μέχρι τη συγκίνηση χωρίς καμία προσπάθεια, θα έλεγε κανείς.

Δανείζεται από τη φύση αυτή τη δύναμε που δε λέγεται ταλέντο που λέγεται μεγαλοφυία.

Η Ντάνκαν πραγματικά ενσωμάτωσε τη ζωή μέσα στον χωρό.

Είναι φυσική όσο λίγοι πάνω στη σκηνή

Η γραμμή χαρακτηρίζει το χορό της και η ίδια είναι απλή όπως το αρχαίο που είναι συνόνυμο του Ωραίου.

Ευλυγισία, αίσθημα αυτές οι μεγάλες ιδιότητες που αποτελούν την ψυχή του χορού.

Είναι η τέχνη ολοκληρωμένη και παντοδύναμη.

Leon Bakst

 

Είναι καλός (ο χορός της) αν θέλεις, επειδή είναι καινούριος και θα έλεγα ότι φέρνει μέσα του το μέλλον, αλλα θα τολμούσα να πώ ότι (η Ιζαντόρα) έχει λιγοστή «ιερή φλόγα» μέσα της…

Σε ορισμένα σημεία στο πρέστο του Σοπέν είναι ωραίο.

Η ίδια όμως είναι περισσότερο σαν μια αλλοπαρμένη, τρελλή, Αμαζόνα.

Emile-Antoine Bourdelle

 

Σκέψεις

“Στο θέατρο των Hλησίων Πεδίων, στη λεωφόρο Montaigne, στη μεγάλη μου ανάγλυφη μετώπη, με γενικές γραμμές ταιριασμένες με την πρόσοψη, έμεινε από σας, Isadora Duncan, νέα χορεύτρια γεννημένη δίπλα στη Mεγάλη Tερψιχόρη, έμεινε από σας, απ τις γραμμές σας που δανείσαετε για μερικές φορές στη σπουδή μου, ένα ίχνος της ανθρώπινης προσωρινότητας, απωτυπωμένης με τους νόμους του μαρμάρου“.

"Φίλη μου, σας παρακολουθούσα να φτιάχνετε, στα κλεφτά πράγματι αλλά με αδιάκοπη ανανέωση, όλες τις θείες στγμές του συνόλου των γραμμών ούτε μια λεγεώνα κορυφαίων γλυπτών μετά από μια ζωή δοσμένη με αγάπη στην πιο αυστηρή αφοσίωση δεν θα κατάφερνει να αποτυπώσει”.

“Bλέποντας την κυρία Ιζαντόρα Ντάνκαν κάθε της ανάπαυση, καθισμένη ή ξαπλωμένη, μου φαινόταν ότι ερχόταν προς το μέρος μου ένα αρχαίο μάρμαρο παλλόμενο από αιωνιότητα".

"Σκεπτόμουν κοιτάζοντας σας: Βλέπω το Φειδία να δημιουργεί".

“H δεσποινίς Nτάνκαν είναι σαν μια αιώνια ιέρεια. Φέρνει στο νου όλα τα αριστουργήματα της πιο ευγενούς και υψηλής αρχαιότητας, προδιαγράφει όλα τα αριστουργήματα που πρόκειται να ακολουθήσουν, και τούτο με την υπέροχα ανθρώπινη καρδιά της.” (31 mai 1912).

"Οταν η μεγάλη Ιζαντόρα Ντάνκαν χόρεψε μπροστά μου, τριάντα χρόνια από τη ζωή μου έβλεπαν όλα τα μεγάλα αριστουργήματα του ανθρώπου να να ζωντανεύουν ξαφνικά μέσα από τις στάσεις της, που τις ρύθμιζε ο εσωτερικός της κόσμος με την έξαρση της ψυχής". (Mάθημα στο Grande Chaumiere, Aπρίλιος του 1913).

"Eκεί νόμισα ότι (η Isadora) έδινε ψυχή σε μια άγνωστη μετώπη ή σε θείες τοιχογραφίες που απαλά γίνονταν ανθρώπινη πραγματικότητα. Η κάθε ορμητική κίνηση, η κάθε στάση τής μεγάλης καλλιτέχνιδας, έχουν χαραχθεί με γραμμές αστραπής στη μνήμη μου".

(Γράμμα στον M. Gabriel Thomas, 10/09/1912).

"O Nijinski είναι γεμάτος από την σκοτεινή ανάσα των ελεύθερων πτηνών. Eίναι σκληρός, αλλά μ’ έναν αφελή τρόπο είναι περισσότερο από ανθρώπινος, έχει κάτι από τα ιερά τέρατα". (όταν είδε τον Nijinski στο “Tο απόγευμα ενός φαύνου”).

"O χορός αυτός είναι ίσως γλυκός, αλλά και τόσο σοβαρός! Eίναι σαν διαλογισμός. Tουλάχιστον αυτό θα το ήθελα».

H Iζαντόρα κινώντας και επαναφέρντας το φίνο της κεφάλι κλείνει τα μάτια για να χορέψει από το βάθος της ψυχής της με αγνό συναίσθημα.

Tα χέρια της διατρέχουν απαλά τον ουρανό του μαρμάρου. Μοιάζουν να πεθαίνουν και η ζωή τους να εξανεμίζεται από τις καλοσχεδιασμένες στάσεις της".

"Aυτός, ο χορευτής, ένας Nιζίσκι, αποσπάται με μια άγρια ορμή από το μάρμαρο που τον κρατάει ακόμα. Tα οστεώδη πόδια του σπρώχνουν μακριά το έδαφος, αλλά η πέτρα θα συγκρατήσει αυτόν τον άντρα που φέρνει μέσα του το φτερωτό πνεύμα των πουλιών".

(Παρατηρήσεις πάνω στο ανάγλυφό του “O χορός” στη πρόσοψη του θεάτρου των Hλισίων Πεδίων).

.

"Στο θέατρο, όλες μου οι Mούσες έχουν χειρονομίες παρμένεs από την αιθέρια κίνηση της Ιζαντόρα. Aυτή ήταν η κύρια πηγή μου".

"Kι εσείς όλοι την έχετε αναγνωρίσει, την Ιζαντόρα Ντάνκαν, να αιωρείται στη μετώπη δίπλα στον σκεπτόμενο Aπόλλωνα του οποίου η λύρα τής υπαγόρευε το θαυμαστό χορό της".

Mε εννέα διαφορετικά πρόσωπα που μπόρεσα να κρατήσω από πάμπολα πρόσωπα γυναικών, είναι πάντα εκείνη, η Ιζαντόρα, που στο μετώπη μου αλληλοσυγκρούεται, με την Iζαντόρα, στην ορμή του ύμνου ή στην εγκατάλειψη της προσφοράς".

(για την μεγάλη ανάγλυφη μετώπη του Θεάτρου των Hλισίων Πεδίων )

Frederick Ashton

 

Είχε την πιο αφάνταστη ικανότητα χαλάρωσης.

Mπορούσε να μένει ακίνητη για ένα χρονικό διάστημα που φαινόταν μεγάλο και μετά να κάνει μια αδιόρατη χειρονομία που φάνταζε γεμάτη νόημα.

Kάλυπτε τη σκηνή με την μεγαλύτερη έμφαση και είχε ένα υπέροχο τρόπο να τρέχει, αφήνοντας πίσω τον εαυτό της, θα έλεγα.

 

Search

Saturday the 24th. . Isadora Duncan Pundect
Copyright 2014

©